მარაო

მე კუჭი მეწვის,

იმ საჭმლისგან შენ რომ მაჭამე,

მე გული მეწვის,

იმ ფერებით, რასაც მანათებ,

მე სული მტკივა,

სულ ერთია ახლა რასაც ვწერ,

უმიზეზოა,

უგონოა,

ჩვენი სამყარო,

დიდი ხანია აგიძიძგნე სასიტყვეთიდან,

ტოტზე ქანაობ,

ჩამოვარდნის დიდი შიში გაქვს,

ისევ ბანაობ,

ამ ცხოვრების აზრზე არა ხარ,

მოგცე მარაო?

დაიქნიე,

იქნებ შეგიქმნას,

ჯანსაღ აზრების გარემო და ,

იქმნას ნათელი,

მიხვდე,

რომ საერთოდ, ვეღარ ღადაობ.

Advertisements

მე-წვი-მე

ვდგავარ,

ცის კიდის სასთუმალთან,

მიდგია სკამი,

ზღვა,

სივრცისფერი,

აღარ მოსჩანს,

სიმწუხარეა,

ნოტებს რომლებსაც ვერიდები,

ამდენი წელი,

უკვე მწარეა,

ნელ ემოციებს ვეჭიდები,

იისფერ მთებში,

ზარებს რეკავენ სიმაღლიდან,

ბროლის წვეთები,

ვწერ,

ამდენი წლის განშორების მერე,

ისევ ღამეა.

ნაწილებს…

ყრუ ბგერებთან სიჩუმის ღალატს,

არ მისცე ნება,

რომ სულ ყველა ,

მცნება წაგართვას.

“არა კაც ჰკლა”

ბათუმი 2014 ნოემბერი

მიწიდან ცამდე რამდენი მეტრი იქნება ნეტავ?ზღვის ზედაპირიდან უფრო მეტია თუ მიწის პირიდან,ან საერთოდაც რატომ მეტრი და არა მეტეორი ? ან სულაც ფუნჯი,რემბრანდტის რამდენი ფუნჯი დაეტევა მიწიდან ცამდე?ან ცის იქით რატომ მაინცდამაინც სილურჯე?

იქნებ მოგვეხსნა ხელებიდან დაძაბული მკლავები და ჩავსხდომოდით ჭიქა სიმშვიდეს,ცოტაოდენი პოზიტივით?
მაინც არაფერს,დიახ არაფერს,მირჩევნია საღამოს ფიქრი მოვიდგა დოქით და ჩავცალო როგორც ღვინო,ოდნავ წითელი.

მექმნება შთაბეჭდილება რომ ვიცვლებით,ცოტა ვიცლებით და თანდათანობით გამოვიცვლებით,როგორც სამყარო, ჩვენს ირგვლივ 🙂

გამოვფიქრდები დღესაც და მივცემ თავს შავ სიბნელეს,ნუ გიკვირს თეთრიც არსებობს,ნუ გამახსენებ

მი-წა

მიწაში, 

ზუსტად აი იქ,

თქვენ რომ ასე,

ძლიერ არ გიყვართ,

ვიცი რომ,

თბილა,

იქ, გაყინული არაფერი მინახავს ჯერაც,

სადაც არ ყინავს,

გეკითხები…

 განა არ თბილა?

თითქოს არაფერი,

ისე ფაქიზად თენდება დილა,

სიმხურვალისგან,

ამ ჩემს კალმისტარს,

ფერფლები ცვივა,

გარიჟრაჟისას გავიფიქრე,

ბევრს ხომ არ ვიცვამ,

მოდიო…

მალე ჩაგიხუტებ,

დამძაფრა მიწამ.

აქ, მხოლოდ აქ ვარ მე ჩემი ფიქრების ამარა,

ხანდახან იმდენი რამე მინდა გითხრა, შენ,

ჩემო თავო,

იმდენი ჭუჭყი დამიგროვდა, აღარც კი მახსოვს,

ის ნაგანცდარი ემოციები სად დაიკარგა,

მხოლოდ აქ,

ამ საგიჟეში, თუ ჩავიჭყიტები ხოლმე,

რომ გავიხსენო, თუ რამდენი ფურცელი დავწვი,

ბევრი წლებისა და ნაწილების სამარადისოდ.

სული,
სინათლეში ცოტა ჩავალბე და,
მიწის ემოცია, გულში ჩავიჰკარი,
სანამ ახალგაზრდა ცაში პეპლებია,
მოდი,
გამიცანი…
იცი, უშენობის დიდი საკითხავი,
ჩემი ლექსებია,
უწინ ნასიტყვარი,
ბევრი ტექსტებია,
ფიქრით ნაფიფქარი,
ვიცი…
ბანალური გადახვევებია,
მაგრამ მაინც,
ზარი…
გუშინ…
კარის კაცი,
კარში აღარ დამხვდა,
ხვეწნით გავიცანი…
ურჩი ემოცია,
ისიც ნაფიცრალი,
მუჭში…
სისველე რომ ჩამიგროვებია,
სისხლიც არის,
ცვარიც…
მაწვიმს,
მარტყია რა, ზურგზე ფესვები და,
მშრალი კაპილარი,
თვალში შეჰფრენია,
ჩვენი სახლის კარი…
ის-იც საფიც-არი,
ჩვე-ნი ნაფიქ-რალი,
სესის ნასიტყვ-არი…

მა

სულ მალე,ინათებს,
ფუმფულა ფილტვებში,
ჟანგბადი იმატებს,
დედიკოს სხეულში,
ცურავ და ბზრიალებ,
გვეშენებურები,მამიკო,
სინათლევ,
მინდა რომ მოგიყვე,
ჩემს სიზმრის გმირებთან,
მე და დედიკო რომ,
ვლაშქრობდით დილამდე,
მკერდებმიბჯენილებს,
საგულეს გვყავდი და ,
მივქროდით ღრუბლებში,
მივქროდით სისხამზე,
მზისფერ წითელ თმებში,
გახვეულ სესილის,
ფუმფულა ტუჩებზე,
ათოვდა სინაზე,
მრავალ-ფერად გაშლილ,
ჩვენებურ სიცოცხლეს,
ვყოფდით შუაზე და ,
გიწნავდით ნიშაზე,
მზეობდნენ მზეები,
სხივებსაც გვიბამდნენ,
ცელქი სესილი კი,
დგებოდა ყირაზე,
ჩენებურ სიზმრებს და,
ჩვენებურ სიხარულს,
არ ქონდა ბოლო,
ვიდექით იმაზე,
რასაც თქვენ ეძახით სიყვარულს,
მართალს,
გამჭირვალეს,
სულებში გაგვიჩნდი,
ეს დროა ფაქიზი,
მა,ჩვენ გელოდებით,
გკოცნი და განგიცდი.

***

მომენტი,როცა გრძნობ, რომ სხვასთან ლაპარაკისას,მხოლოდ შენ თავს ესაუბრები, შენ თავს აგონებ იმას, რასაც აქამდე მხოლოდ ფიქრობდი, შენს აზრებს აძლევ ხმის ამოღების უფლებას.
მერე ამუხრუჭებ და უსმენ თანამოსაუბრეს, თუ როგორ ესაუბრება ის, თავის თავს, მაგრამ ამ დროს, შენ გიყურებს და გიჩნდება ფიქრი, ადამიანები ხშირად ჩვენ თავებს ვესაუბრებით, უბრალოდ სხვების თანდასწრებით.

ციკლიდან : ” შენ თავთან (და ღმერთის წინაშე) მაინც მარტო ხარ, ხომ იცი…?”

როგორ იწერება ლექსი

ახლახანს ვფიქრობდი:როგორ იწერება ლექსი?
სიტყვების ჯაჭვებს, აბდაუბდა დაყრილს,
ტანზე მოისხავ,გაასწორ-გამოასწროებ,
მერე?მერე მთავარია,
ამ გაყინულ ჯაჭვებს, ათბობ მთელი გულითა და სულით,
მერე ამ გამთბარ ჯაჭვებს იხსნი,
და ტაეპებად აწყობ,
ლექსის მთელი პროცესის ბირთვიც,
აი იმ გათბობაშია,
გულთან უფრო ახლოს მიიტან თუ,
საერთოდაც მკითხველს დაუტოვებ გასათბობად.